Hieronder de “verboden brief” aan de bestuursvoorzitter van Grolsch:

 

Aan:  Dhr. Mr. J.Th. P.M. Troch                                              OPEN BRIEF
       
Bestuursvoorzitter Koninklijke Grolsch N.V.
        Brouwerslaan 1
       
7548 XA Enschede

Zoeterwoude, 17-05-2004

 

Geachte heer Troch,

Complimenten met uw visie betreffende de bedrijfsvoering bij Grolsch. Het interview in het Financiéle Dagblad van 1 mei jl. met u, hebben wij als H*in*ken medewerkers met grote jaloezie gelezen.

Wij zijn vooral geraakt door het respect dat u uitspreekt voor het personeel en het feit dat u hun belang duidelijk hoog in het vaandel hebt staan. Dit alles staat in schril contrast met de bedrijfsvoering anno 2004 van de H*in*ken directie die de belangen van het personeel ondergeschikt maakt aan de belangen van de aandeelhouders met inderdaad als gevolg het door u omschreven sociale kerkhof.

Vol ongeloof zien wij hoe een, als zeer sociaal bekend staand bedrijf, wordt omgevormd door een keiharde, niets en niemand ontziende bedrijfsleiding met maar één doel voor ogen, namelijk meer, meer en nog eens meer en dat ten koste van alles. Ontslagen, uitbesteden van werk, flexibiliteit in de roosters. Het zijn allemaal voorbeelden van de zaken die elkaar in een steeds hoger tempo opvolgen waardoor niemand meer weet waar hij aan toe is. Kortom, de gemiddelde H*in*ken medewerker voelt zich aangeschoten wild met alle sociale gevolgen van dien.

Daar u afscheid neemt als voorzitter van Grolsch en u nu waarschijnlijk wat meer tijd heeft, is het misschien een goed idee om uw, ons inziens unieke en goede bedrijfsfilosofie, door middel van lezingen aan bedrijven te presenteren. Omdat vooral in deze tijd, niet alleen bij H*in*ken overigens, door de toenemende druk om meer te presteren nogal wat maatregelen een demotiverende en zelfs deprimerende uitwerking hebben op de medewerkers die nog werken.

Zij zien zich geconfronteerd met ongezonde stress door een voortdurende onzekerheid of zij nu wel of niet door de volgende ontslaggolf getroffen zullen worden. En dan hebben wij het nog niet eens over de mensen die na jaren van trouwe arbeid de laan uitgestuurd worden. Waar zij nog niet eens zo lang geleden werden binnengehaald met de woorden “Gefeliciteerd, u heeft een baan voor het leven.”, worden zij nu als grof vuil aan de kant geschoven. Het ziet ernaar uit dat de directie het niet lijkt te interesseren dat deze mensen, die het grootste deel van hun leven aan H*in*ken hebben geschonken, niet zo arbeidsmobiel zijn als de koele saneerders, die na het incasseren van een fikse bonus probleemloos een volgend bedrijf vinden waar de trouwe krachten eruit gewerkt worden.

Dat een bedrijf een gezonde bedrijfsvoering moet hebben is ook ons duidelijk. Dat er op kosten moet worden bespaard kunnen wij ook begrijpen. Maar de saneringsdrang gaat tegenwoordig zelfs zo ver dat het de directie uberhaupt niet lijkt te interesseren of er wel extra verdiend kan worden met een reorganisatie. Zij zien enkel dat de beurskoersen stijgen bij iedere aankondiging van ontslagen.

Dat het werk vervolgens extern duurder ingekocht moet worden is van later zorg. Tegen die tijd zijn de bonussen weer verdiend en zitten er weer andere directeuren. Zoals u zult begrijpen is uw visie dat aandeelhouders niet belangrijker zijn dan andere stakeholders ons dan ook uit het hart gegrepen. Als u niet weet bij welk bedrijf u de eerste lezing kunt geven, weten wij, zoals u begrijpt, nog wel een adresje.


Met vriendelijke groet,

De medewerkers van de Landelijke Catering & Hospitality H*in*ken Nederland